आज बऱ्याच वर्षांनंतर आपण इथे भेटलो नाही का?
हो ना, जवळपास कॉलेज नंतर आजच...
पण तू येत अशील ना इथे अधून मधून, मी विचारलं!
अधून मधून म्हणजे अगदी सारख नाही पण वर वर फेरी व्हायची, विश्वास म्हणाला.
जेव्हा कधी एकट वाटेल, लिहावं वाटेल किंवा अगदी सहज मनाला भरती आली की यायचो अधून मधून.
तो बोलत होता, तितक्यात मी अडवून म्हंटल, तू लग्न का नाही केलंस.. तो हसला आणि म्हणाला विसरलास की काय..
मी पण स्वतःला टपली मारून म्हंटल, 'अरे हो मीच होतो ना साक्षीदार'.
पण मग संसार? मी विचारलं..
विश्वास एक बोट त्या क्षितिजाकडे दाखवत म्हणाला, ते दूर जिथे पलीकडे खळाळत्या समुद्राच आणि धगधगत्या रवीच मिलन होतंय, त्यांचा तो संसारच जणू थाटलाय.
माझं ही तसंच आहे, दुरून पाहशील तर तुला दिसेल माझा ही संसार सुरूच आहे तिच्या आठवणी सोबत, तिच्या गोष्टींसोबत.
शब्दांत फुलवू नकोस रे मित्रा, लग्न होऊन ही संसार नाही तरीही आहे म्हणतोस.. मग वेगळं का राहतोस?
परत त्याने क्षितिजाकडे बोट दाखवलं आणि म्हणाला, इथून तो समुद्र आणि रवी एकच दिसत आहेत, जस आम्ही.
ती खळाळत्या समुद्रासारखी, विशाल. फक्त अंगानेच नाही तर मनाने सुद्धा, तो हसत म्हणाला.
विशाल म्हणजे ? मी मध्येच.
विशाल होती ती, कारण माझ्यासारख्या धगधगत्या आग ओकणाऱ्या सूर्याला स्वस्ताच्या कवेत घेण्याची क्षमता त्या समुद्रात होती.
समुद्र कसा इतक्या बलाढ्य सूर्याला स्वस्ताच्या कवेत घेईल,
काय पण फेकतो रे तू..
आता त्याने पुन्हा बोट दाखवलं, पण क्षितिजाकडे नाही तर मावळत्या सूर्याचं प्रतिबिंब ज्या शांत समुद्रात पडलं तिथे.
ते बघ, आग ओकणाऱ्या सूर्याला समुद्राने कवेत घेतलंय.
समर्पक बोललास पुढे बोल, ते दृश्य आणि त्याचा दृष्टांत ऐकून मला पुढे ऐकण्याची ओढ लागली.
तो बोलू लागला, अशीच विशाल होती ती. प्रेमाच्या उंच उंच लाटा उसळणारी, माझ्या आवडी निवडी जपणारी, जीवाला जीव देणारी. आणि सर्वांत महत्त्वाचं तळपत्या सूर्याला मिठीत घेणारी.
बापरे एवढं कौतुक, समुद्राला ही डायबिटीस होईल मित्रा, मी म्हंटल.
विश्वास हसला आणि म्हणाला, एका बायको मध्ये जे एक पुरुष पाहतो ते सर्व होत तिच्यात, प्रेम, आपुलकी, जिव्हाळा, तळमळ म्हणून म्हंटल ती विशाल समुद्रासारखी प्रेमाच्या लाटा उसळणारी होती.
एक मिनिटं तुझ्या प्रत्येक वाक्यात होती, होतं अस का आहे. आता तुझं प्रेम नाही, आहे ना पण ती सोबत नाही म्हणून.. तो म्हणाला.
अस सगळं चित्र असताना दुरावा का?
तो पुन्हा समुद्राकडे बघत बसला, मी मनात म्हंटल आता कुठे बोट दाखवतोय काय माहित.
त्याची नजर समुद्रात हरवली.
मी - अरे ऐकतोय ना, विश्वास?
तो - विश्वासच तर हरवला..
म्हणजे...मी! म्हणजे पुन्हा विश्वासघात..???
शुऊऊ... त्याने मला अडवलं.
नाही ह्यावेळी विश्वास घात नाही पण डोळे मिटून विश्वास ठेवता यावा अशा वागण्याची अपेक्ष्या गेल्या अनेक वर्षांची होती. चितेवर झोपलो आणि कोणी तिच्यावर बोट उचललं तरी यमाकडे 5 मिनिटं वेळ मागून तिच्यावर दुनियेचा नाही पण माझा विश्वास आहे.. अस बोलता यावं अशी इच्छा होती..
हे बोलताना त्याचा आवाज भारदस्त व मानेच्या शिरा ताणल्या होत्या.
मग काय झालं माझे प्रश्न चालूच.
माझी इच्छा इच्छाच राहिली.. विश्वास तुटायला एक क्षण पुरेसा असतो.. पण विश्वास निर्माण करायला आयुष्य कमी पडत, आणि निर्माण झालेला विश्वास टिकवायला बारीक बारीक गोष्टी वेचाव्या लागतात...
म्हणजे कुठेतरी मनावर जखम झाली तर?
तो पुन्हा किनाऱ्यावर हरवला.
ती समुद्रासारखी विशाल होती पण सोबत पाण्यासारखी प्रवाहाच्या दिशेने वाहणारी.. आणि मी त्या सूर्यासारखा नित्य नियमाने उगवणारा आणि प्रेमाच्या चांदण्यात मावळणारा.
पण तिच्या प्रवाहाच्या दिशेने वाहण्याच्या वृत्तीला माझ्या विरोधावर ह्यावेळी तिने त्सुनामी लाट उसळण्याचा केविलवाणा प्रयत्न केला. पण ती विसरली कितीही उंच लाटा उसळल्या तरी त्सुनामी सूर्यापर्यंत पोहचू शकत नाही ना सूर्याची आग विझू शकते.. ती शांत होते फक्त क्षितिजापलीकडे मावळतीला कवेत घेतल्याने.
मग तू आणखी आग का नाही ओकलास, मी थोडं त्याच्या भाषेत बोलून बघितलं.
त्याने खांद्यावर हात ठेवला आणि म्हणाला मित्रा, मला समुद्र आटवायचा नव्हता; फक्त प्रवाह बदलायचा होता.
मग तू नेहमी प्रमाणे बदलायला दिशा तर दाखवायची..
शिक्षक सुद्धा विद्यार्थ्यांना परीक्षेपर्यंत मार्ग दाखवतात., विश्वास म्हणाला.
मग समुद्र प्रवाहाच्या दिशेने वाहत गेला आणि तू...
ह्यावेळी समुद्र शांत आणि आकाश चांदण्यांनी भरलेलं, सूर्य मात्र नाहीसा झालेला...
No comments:
Post a Comment