मी मदन आणि ती लिला म्हणजे माझं प्रतिबिंब, म्हणजे मीच. माझं तीच नात म्हणजे टॉम अँड जेरी, तुझं माझं जमेना तुझ्या वाचून कर्मेना. दोघांचे आई वडील खेड्यात राहत असल्याने आम्ही गेले काही महिने लिव्ह इन मध्ये राहत होतो. त्यात अनेक चांगले वाईट दिवस आम्ही जगलो, भांडलो एकत्र राहिलो. काही वाद काही विषय असे होते जे कधीही न मिटणारे होते, त्या जखमा प्रेमाखातर घेऊन जगणं भाग होतं. पण पुढे जाऊन काही गोष्टी एकत्र असताना लक्षात आल्या त्या आपल्या दैनंदिन जगण्यातील... घरातील कामातील... आणि ह्यातूनच काल वाद पेटला.
मागच्या आठवड्या भरात लिला ऑफिसच काम करत घरच बघत होती. पण कधी जेवणात चढ कमी तर कधी भांडी किंवा इतर कामात बारीक सारीक चुका होत होत्या. तस ह्या चुका ती गेले अनेक वर्षांत करत होती. पण मी तिला नेहमी सांगत आलो हे असं करू नकोस, उद्या लग्नानंतर मला घरात सासू सुनेचा तमाशा पाहायचा नाही. दोघींमध्ये वाद होऊ लागले तर मला खऱ्याच्या बाजूने उभं राहावं लागेल. चुकीच्या सवयी आता पासूनच टाळ. ह्यावर लिला नेहमी हो, ह्या पुढे अस नाही होणार लक्ष देऊन करेन अस म्हणत आली. पण हे घडत राहील आणि कालच्या वादात हे नातं तुटायला आलं.
एखाद्याला वाटेल नात एवढ्याशा गोष्टीने तुटत का? खर य नाही तुटत. पण एखादी बारीक सुई वारंवार टोचत राहिली अगदी अंगातील शेवटचा थेंब निघेपर्यंत तर?
त्याचप्रमाणे असच आपल्या जगण्याचं! बारीक चुका वारंवार घडल्या तर ते कधीतरी मोठी जखम करतच. आणि मुळात ह्या गोष्टी आठवड्यात घडल्या होत्या, त्यादिवशी वेगळं घडलं.
मी त्यादिवशी वेगळ्या मूड होते, कारण लिव्हइनच कॉन्ट्रॅक्ट दोन दिवसात संपणार होत आणि दोघांचे आई वडील शहरात परतणार होते. पुन्हा लग्नाशिवाय अस एकत्र राहता येणार नाही ह्याची त्याला खात्री होती. ती सकाळी उठली त्याने तिला तेलाने चांगली चंपी केली. तीच आखडलेल अंग मोकळं झालं आणि त्याच्या स्पर्शाने शहारलेली ती मग दोघे रास लिलेत बुडून गेले. दुपारी दोघे बाहेर जेवायला जाणार होते तसे गेले, बाहेर गेल्यावर मला वाटलं मोकळा वेळ आहे घरी जायला थोडं उशीर का होईना पण निवांत कुठे तरी बसू म्हणून मी जेवायला जाण्याआधी गाडी किनाऱ्यावर वळवली. हा किनारा म्हणजे माझ्या प्रेमाला अंत नसल्याचं दर्शनवणार प्रतीक म्हणून मी तिला तिथे नेलं शिवाय तिलाही किनारा जवळाचाच. मी वेळेनुसार ठरवून तिला 4 क्षण निवांत देण्याचा प्रयत्न करत होतो.
संध्याकाळी आम्ही घरी आलो. थोडी काम आवरून जेवणाच्या तयारीला लागलो. माझं लक्ष सारख फ्रिजकडे होतं, कारण त्यामध्ये त्या दिवसाची शेवटची गंमत ठेवली होती. जेवण करताना तिने विचारलं सुद्धा काय सारख फ्रिजमध्ये, त्यावर मी आहे काहीतरी स्पेशल इतकं म्हणून गप बसलो. मी तीच जेवण अटपण्याची वाट बघत होतो आणि मग फ्रिज मधील गंमत काढणार होतो.
ह्या सोबत माझं दुसऱ्या दिवसाचं प्लानिंग सुरू झालं होतं, मी तिला वारंवार तो ब्लु बन पीस घाल म्हणत होतो, ज्या मध्ये आपण व्हिडीओ शूट केलं होतं तो, त्यावर ती बर म्हणाली, तो ड्रेस तो दिवस आणि उद्या पुन्हा काहीतरी स्पेशल अस डोक्यात ठेऊन मी मार्केट ला गेला चार गोष्टी खरेदी करून आला आणि त्याची उद्या ची तयारी जवळपास झाली होती. ब्ल्यू ड्रेस, तो व्हिडीओ, तो दिवस, खाऊ, स्पेशल काही आणि मुव्ही अस माझा उद्याचा प्लान रेडी होता आणि पुन्हा तिला मी उद्या ब्लु ड्रेस घाल हा अशी आठवण करून दिली आणि मी TV बघत बसलो. आणि पुढच्या काही वेळात सर्व बदललं.
तिने जेवण अटपल, भांड्यावर हात फिरवला आणि एकटीच जेवायला बसली, आणि म्हणाली मला आता काकू कडे जायचंय आणि पुन्हा इथे पण यायचंय. माझं फ्रिज मधील सरप्राईज आणि उद्याचं प्लानिंग मिनिटात वितळल.
एकत्र गप्पा मारत जेवायचं आणि मग तिच्या आवडीचं आईस्क्रीम तिच्या पद्धतीने खायचं, आईस्क्रीम खाण्याची तिची पद्धत थोडी वेगळीच होती. ते आईस्क्रीम वितळल तर नाही ह्यासाठी मी अनेक वेळा फ्रिज उघडून बघत होतो जेऊन काढू तिच्या पध्दतीने खाऊ, निवांत बसून अस वाटलं होतं आणि आईस्क्रीम खात खात तिला उद्याचा दिवस सांगू एवढं विचार करून बसलेल्या माझ्या पुढ्यात ती जेवली आवरून काकू कडे निघून गेली.
माझं प्लानिंग, जेवायला गेल्यावर फिरायला नेणं, घरी तिच्यासाठी आईस्क्रीम ठेवण, हे सगळं करत असताना मी हाही विचार नाही केला की मी आदल्या रात्री ऑफिस च काम करण्यासाठी नाईट मारली. मला होणार शारीरिक मानसिक त्रास बाजूला ठेऊन लिव्हइनचे उरलेलं दिवस कसे छान करता येतील ह्याकडे पाहणारा मी क्षणात बदललो.
तिच्या अशा अविचारी वागण्याने समोर उभा राहिला अख्खा आठवडा आणि वादाची हजार कारण, अगदी नेहेमी समजवत आलो ती कारण सुद्धा.
तिने कारण विचारली त्यावर मोडलेलं प्लानिंग सोडून कारण सांगितली वाटलं प्रकाश पडेल पण नाही पडला कदाचित स्वामीच अक्कल देतील. तोपर्यंत तिला तिची चूक कळण्याची वाट बघटिलेली बरी, पण हे सगक समजण्याचा विचार करण्याचा प्रयत्न करेल? की पुन्हा बदनामी... अन... पुन्हा तेच पाढे?
दोघांच्या लिव्ह इन मध्ये असतानाच्या वागण्यावरून एक ठळक गोष्ट समजली ती म्हणजे मी गोड बोलूच शकत नाही; कदाचित बोलण्यापेक्षा माझ्या कृती प्रामाणिक आणि प्रेमाने भरलेल्या आहेत. उलटदर्शी ती नेहेमी गोड बोलते, बोलून प्रेम व्यक्त करते; पण तिच्या बोलण्यात जे आहे ते तिच्या कृतीत आहे का? तितक्याच प्रामाणिक तिच्या कृती आहेत का?
पूर्वीचे वाद सोडता दैनंदिन जगण्याकडे पाहिलं तर वादाच कारण अस जाणवत... "कदाचित मला कधी समजलं नाही की बोलण्यात थोडा गोडवा असावा" आणि "तिला कधी कळलं नाही कृतीत जास्त प्रामाणिक पणा असावा."
- रोh@nj
